Kameleon bekend kleur en hoe jij jouw ruimte in kan nemen!

Ruim 6 jaar geleden ontmoette ik hem voor het eerst, mijn kameleon. Een op dat moment vrij harde en ook duidelijke les, diagnose: overspannen!
Ik zocht hulp en ontdekte onder andere dat ik mijzelf vrijwel altijd aanpaste aan een ander of situatie. Of dit nu op mijn werk was, bij vrienden of familie… bijna alles deed ik om hen blij te maken, daar werd ik tenslotte ook blij van. Dacht ik, want mijn lichaam dacht daar dus anders over!

Misschien herken jij dat ook wel, dat jij je vaak aanpast aan jouw omgeving of situaties net als een kameleon. Soms noodzakelijk en handig, zoals werken in het vliegtuig met continue wisselende collega’s en passagiers. Het wordt een ander verhaal wanneer de kameleon te vaak van kleur wisselt en jij jouw eigen kleur uit het oog verliest en op een gegeven moment niet meer weet wat nu jouw kleur is.

Sinds ik overspannen ben geweest, beken ik kleur, mijn kleur! Neem ik mijn ruimte in, zeg ik vaker nee, geef ik aan waar ik behoefte aan heb, waar ik blij van word. Ofwel ik zorg meer en eerst voor mijzelf, zodat ik daarna voor anderen kan zorgen.

Een belangrijk onderdeel hierin voor mij zijn mijn ochtenden. Iedere ochtend zet ik 2 uur voordat een activiteit begint mijn wekker. Een activiteit kan zijn vliegen, een coachafspraak of werken aan mijn bedrijf. Die 2 uur start ik in stilte en vervolgens ga ik schrijven. Schrijven waar ik dankbaar voor ben, schrijven wat ik gedaan wil hebben en schrijven wat er in mij omgaat. Hele gesprekken kan ik voeren en zo krijg ik helder wat ik nu echt wil die dag, waar ik blij van word, wat ik mag maken voor mijn bedrijf en mag doorgeven aan jou! En op dit moment ook speeltijd met onze kitten Luna.

Gisterochtend ochtend verliep alleen iets anders… Ik had de wekker op tijd gezet, ik werd zelfs voor de wekker wakker, zo heerlijk en dacht yess dit wordt een mooie nieuwe dag! Luna was uitgespeeld, mijn vriend was nog thuis en de tijd richting mijn afspraak verstreek… Ik dacht zodra mijn vriend weg is, dan ga/kan ik schrijven.

Het viel mij op dat deze gedachte en situatie mij de afgelopen weken vaker overkwam, waardoor ik later dan ik wilde begon met schrijven of dat oversloeg. Mijn dagen vlogen voorbij, ik had het gevoel tijd te kort te komen en niet altijd te kunnen doen wat ik echt wilde. Dat bleef trouwens niet altijd bij een gevoel, ik heb daardoor daadwerkelijk dingen verplaatst of uitgesteld. Niet altijd heel belangrijke dingen en dat maakt ook niet uit.

Waar het om gaat is dat ik mij ben gaan aanpassen aan een situatie, zodat ik niet aan mijzelf toekwam. Door namelijk eerst aan mijzelf te werken, voel ik mij voldaan, blij, positief, in verbinding en kan ik er oprecht zijn, vanuit mijn hart voor een ander, voor mijn bedrijf, mijn vriend, familie, vrienden, mijn katten en voor jou!

Ga maar eens na… wanneer jij jezelf aanpast, jij jouw ruimte niet inneemt en je niet aan jezelf toekomt. Dan heb je op een gegeven moment geen zin meer in contact met anderen, toch? Dan wordt het een moeten en voelt het zwaar in plaats van mogen vanuit plezier en verbinding!

Ik voelde onrust en begon mij sneller te irriteren… en wanneer ik mij irriteer weet ik dat ik naar binnen mag keren, want dan speelt er iets bij mij, stukje onvrede. Eigenlijk stroomt mijn binnenwereld niet meer met de buitenwereld en andersom. Dus wat gebeurd er nou echt? En gistermorgen, mede dankzij mijn afspraak, zag ik hem. Hij had een zeer onopvallende kleur vergeleken met 6 jaar geleden: ‘Hee kameleon, ben je daar weer?!’

Ik ben mij gaan aanpassen aan de situatie en heb daarin een andere kleur aangenomen dan wie ik echt ben, wat bij mij past. ‘Ik kan pas schrijven wanneer mijn vriend weg is, dus ik wacht wel…’ Een belemmerende gedachte natuurlijk, want waarom kan ik pas schrijven als hij weg is? Wat heb ik nodig zodat ik toch kan schrijven, ik mijn ruimte daarin kan innemen?

Het antwoord is simpel: Een plek waar ik ongestoord kan schrijven en ik kan dat creëren door gewoon de deur van de werkkamer dicht te doen! Hoe makkelijk! Oja EN! Ik mag aangeven aan mijn vriend dat ik daar behoefte aan heb ’s morgens, zodat hij weet waarom de deur dicht is. Zo makkelijk kan het zijn! En dit is dan, voor mij, een simpel voorbeeld. Wel een die een grote impact heeft! Een stap die voor een domino-effect kan zorgen op andere gebieden waar ik mijn ruimte weer/nog meer mag innemen.

Dankjewel kameleon voor jouw kleur! Ik mag weer opnieuw mijn kleur kiezen en sta mijzelf toe de deur van mijn werkkamer te sluiten om ongestoord te schrijven, zodat ik daarna vanuit rust, verbinding en liefde mijn aandacht kan geven aan anderen en aan jou! Om je te inspireren, zodat ook jij jouw ruimte in mag en kan nemen!

Stralende dag!
Liefs,

P.S. Wanneer jij merkt dat je dit lastig vindt, stel jezelf dan de vraag: ‘Wat is mijn kleur? Ofwel waar word ik nu echt blij van?’ ‘Wat heb ik nu nodig om mijn ruimte in te nemen?’ ‘Wat heb ik nu nodig om mijzelf dat te gunnen?’ en soms kan het ook helpen om te vragen: ‘Wie of wat kan mij daarbij helpen?’

P.S.2 Ik ben benieuwd of je iets aan dit BLOG hebt gehad, vragen of inzicht hebt gekregen. Laat je het mij weten in een reactie? Liefs!